و چون عقيل از او پرسيد كه چنين زنى مىخواهد چه كند ، پاسخ‌داد تا شيربچه‌اى برايم بزايد كه پسرم حسين را يارى كند . سپس افزود : « برادر ! اين حَرَم ، حَرَم توست . » در اين هنگام رگ هاشمىِ ميان دو چشم عباس برجسته شد و گفت : « خواهرم به من قوت‌قلب دادى ، خدا چشمت را روشن كند . » همينطور مطابق برخى روايات ديگر ، زينب بُرير را تشويق مىكرد . بدين ترتيب مىبينيم كه زينب صديقه در لحظهء آن حماسهء بزرگ در كنار برادرش امام حسين عليه السلام حضور داشت . پس از فاجعهء كربلا ، زمانى كه زينب و اهل‌بيت رسالت در خانه‌اى نزديك به دارالاماره در كوفه اسكان گزيدند ، دستور داد كه هيچ كس پيش او نيايد مگر زنى كه قبلًا اسير شده ، چرا كه او هم تلخى اسارت را مثل او چشيده بود . در آنجا نيز به نوبهء خود به نشر نهضت پرداخت ، شايد علت اين انتخاب آن بود كه چنين زنانى دعوت او را براحتى مىپذيرفتند و مىتوانستند آن حوادث جانگداز را به توده‌هاى محروم انتقال دهند . در شام و مدينه نيز چنين كرد . ج : نوحه‌گرى پس از بازگشت زينب به حرم جدّش ، والى يزيد بر مدينهء منوّره ، نامه‌اى به شرح زير براى يزيد نگاشت :